دست نوشته های زرلو

همه چیز همان چیزی بود که همیشه بود.
صدای جیغ و فریاد گربه های داخل کوچه بر سر زباله ها همان تکرار یک شب در میان بود.
باز صدای پیانو از خانه ی همسایه می آمد.
باز بوی کباب همسایه دلم را می برد.
صدای قهقهه های چند خانم و آقا در کوچه٬به صدای نفرت انگیزی مبدل شده بود که حالم را بد می کرد.
دلم چای داغ می خواست...
ذهنم باز درگیر شده بود.در گیر مسائل بی ارزشی که تکرار می شدند.
دلم سکوت می خواست...
بی حس بی حس بودم.
شاید تنها بخش وجودم که همچنان حس داشت ذهنم بود.
بی وقفه درگیر افکار متفاوتی بود که می دانشتم عاقبتش سردرد است.
دلم می خواست ذهنم آرام بگیرد...
افکارم همه اش پوچ و خالی بود.افکاری که حتی خودم هم نمی فهمیدم از کجا آمده اندو هر از گاهی بدم نمیامد برای کسی بیانشان کنم.
فکر می کردم چقدر علاقه دارم به خلبان شدن!
فکر می کردم به بوی کباب همسایه که لذت بخش به نظر می رسید٬
اما واقعاً دلم کباب نمی خواست!
حتی فکر جویدن کباب حالم را به هم می زد!
فکر می کردم به مرگ دلشوره هایم...
فکر می کردم به چای داغ!
فکر می کردم به اینکه اولین باریست که فضاهای شاعرانه حالم را به هم می زند.
واقعاً همه ی افکارم پوچ پوچ بود٬فکر کردن به هیچ کدامشان دردی را دوا نمی کرد.
انتهای این موج افکار٬همان سردرد بود که تا یک روز تمام رهایم نمی کرد!

یادم نمی ره.
یادم می مونه.
نباید یادم بره.
امکان نداره یادم بره.
از یادم نمی ره.نمی ره...
تکرارش می کنم تا یادم بمونه.
پ.ن:چیزی که واست مهم باشه٬همیشه یادت می مونه و چیزی که واست مهم نباشه٬جایی توی یادت نداره٬حتی به زورِ چکش!

شاید آدما رو خیلی سخت بشه شناخت٬ولی بعضی برخوردا از طرف افراد باعث می شه اونارو بهتر بشناسی.
مثلاً وقتی واسه یکی احترام قائل می شی و مودبانه باهاش حرف می زنی٬ولی اون توی رفتارش خیلی بهت بی احترامی می کنه٬نیازی به تلاش کردن برای شناختن کامل اون فرد نیست.
اون فرد لیاقت شناخته شدن هم نداره...

میدونی؟گاهی وقتا فک می کنم اگه قرار باشه از بین نمره های ۱۹.۷۵ و ۲۰ یکی رو انتحاب کنم.۱۹.۷۵ رو انتخاب می کنم.نمره ی ۱۹.۷۵ حسی داره که نمره ی بیست هیچوقت نداره...
با نمره ی ۱۹.۷۵ آدم حس بندگی می کنه.
این حس همون حسیه که وقتی یکی از درصدات توی آزمون ۹۴.۷ می شه٬بهت دس می ده.

آقای رئیس هر روز صبح ساعت ۵:۱۵ از خواب بیدار می شود.دوش می گیرد٬موهایش را سشوار می کند٬به موهایش تقویت کننده ی مو می زند و منتظر می ماند تا ساعت ۵:۳۰ راننده دنبالش بیاید و او را به محل کارش ببرد.
آقای رئیس تا شب کار می کند٬جلسه برگزار می کند و با بزرگان استان و گاهی کشور بحث و گفتگو می کند.
او شب٬دیروقت٬خسته به خانه می رود و از علیک سلام هایش سلام فاکتور می گیرد!
همسر و فرزندان آقای رئیس از او می خواهند که بیشتر کنار آن ها باشد٬برای آن ها بیشتر وقت بگذارد و کمتر کار کند.آقای رئیس حتی به حرف های آن ها گوش نمی کند.او شب در خانه نامه هایش را امضا می کند٬لختی تی وی می بیند(!) و....سرانجام خیلی آرام می رود و می خوابد.
آقای رئیس گاهی وقت ها خانه اش را با محل کارش اشتباه می گیرد٬او گاهی فراموش می کند که خانواده ای هم دارد...